Banu Uçak

Mimar, Editör, Danışman

Gerçekliğin Gücü

Louis Kahn to Anne Tyng, “The Rome Letters 1953–1954”, Anne Grisworld Tyng

Bu akşam yıllar sonra “Mimar Babam”ı yeniden izledim. Gerçekten aynı suda iki kez yıkanılmıyormuş. Bunca yıl sonra film içimde dünyanın en etkileyici yapılarından bazılarını görme hazzından fazlasını bıraktı. Eşi az görülür bir yetenek olan Kahn’ın çoğu 60 yaşından sonra inşa edilen sadece 13 yapısı var. Sosyal olarak pek de kabul görmeyecek bir karaktere, Philip Johnson’un da kibarca ifade etmeye çalıştığı gibi bakılmayacak bir yüze sahip, 160 cm’lik bu adam üç ayrı kadından üç çocuk sahibi. Sansasyonel hayatı, trajikomik ölümü, borçları ve hatta mimarlığından çok beni en çok kurduğu (neredeyse azap verici )ilişkilerdeki derinlik, gerçeklik etkiledi. Hayatlarını çekilmez hale getirdiği kadınlar, pek de babalık yapmadığı çocukları, dur durak bilmeden insanlık dışı koşullarda çalıştırdığı mimarlar, işverenleri, rakipleri hala hem etkisini üzerlerinde, hem sevgisini kalplerinde taşıyorlar. Belli ki tüm sosyal normlara rağmen hayatı yaşamanın binbir yolu var. Ve gerçek olan hiçbir şey zaman karşında yenik düşmüyor, hatta gerçekliğin ömrü insanoğlununkinden uzun. İçimde duygu kırıntısı yaratan hiçbirşeyin peşini kolay kolay bırakmam. Akşamı yıllar önce edindiğim Kahn’ın birlikte çalıştığı, sevgilisi ve ikinci çocuğunun annesi Anne Tyng’e 1954’te bir yıl boyunca yazdığı mektuplarla geçirmeye kararlıyım. Kuvvetle muhtemel kitabı bu ziyaretimde de hazin bir aşktan fazlasını bulacağım. Hayat, sen ne güzel ve ne zalim birşeysin.